Onlangs las ik twee thrillers achter elkaar, Slaap zacht van B.A. Paris en Gebroken engelen van Karin Slaughter. Beide schrijfsters zijn gerenommeerd in dit genre, bogend op een mooi oeuvre. In dit blog een bespreking van beide boeken in de vorm van een vergelijking.
Thrillers ontlenen hun kracht aan de spanning die het verhaal bij de lezer creëert. Lekker griezelen, huiveren, zelf ook een beetje argwanend worden ten opzichte van je omgeving, meeleven met slachtoffers, dat soort ‘leesgenoegens’.
In het verhaal van Paris zit je in het hoofd van de hoofdpersoon. Je kijkt door haar ogen, voelt via haar handen en hoort wat zij hoort. Alles wat je van de andere personages weet, weet je uit wat ze aan haar vertellen of laten blijken. En als dan blijkt dat de hoofdpersoon ‘een verkeerd spoor’ volgt, waardoor er allerlei nare dingen gebeuren, dan moet je met haar mee gissen hoe het verder zit. Je weet namelijk als lezer niets meer dan wat zij weet.
En ja, je hebt al begrepen dat in Slaap zacht de hoofdpersoon een vrouw is. Dat geldt ook voor de hoofdpersoon in Gebroken engelen al wordt die omringd door een vrij breed gezelschap van meer en minder aanwezige bijfiguren.
Anders dan in Slaap zacht waar de hoofdpersoon een vrouw is, een burger, speelt Gebroken engelen zich af in het domein van een politiecorps, een wereld met heel directe en harde omgangsvormen.
De hoofdpersoon is dochter van de sheriff, zelf is ze hulp sheriff. Haar zoon zal in dezelfde voetsporen treden. Een ander milieu dus: politie die de strijd aan moet binden met criminelen die pubermeisjes ontvoeren, aanranden, martelen en op gruwelijke wijze vermoorden. Ik schreef ‘criminelen’ maar Slaughter heeft in het voorwoord al laten weten dat dat geen aparte beroepsgroep is maar gewoon mensen uit een gemeenschap zijn en daar vertrouwenwekkende rollen kunnen vervullen. Anders gezegd, onder de oppervlakte van de gemeenschap zijn er de geheimen die al dan niet gedeeld worden.
Is het in Slaap zacht de lezer die de spanning in het hoofd van de vrouw mee volgt, in Gebroken engelen is het niet zozeer de psychologische spanning als wel de urgentie waarin de politie moet optreden, wil zij meer slachtoffers voor een ontijdige dood behoeden. Aardig is hier dat Slaughter gebruik maakt van statistieken met de afnemende tijden waarop er nog kansen voor overleving zijn voor de ontvoerden.
Beide auteurs maken in hun boek gebruik van de tijdstruc: het verhaal verdelen in een verleden en in een heden met een royale interval. Het doel hiervan ligt voor de hand: het verleden laat zich altijd weer gelden, op een onverwacht moment keren er dingen terug.
De verhaallijn in Slaap zacht is betrekkelijk eenvoudig. De ontknoping had ik niet verwacht maar tegelijk zou een heel andere ontknoping me verrast hebben. Bij het veel breder uitgesponnen verhaal in Gebroken engelen kom je terecht in een wirwar van verhaallijnen die elkaar ook nog eens grondig raken en beïnvloeden. Erg is dat niet want het verhaal blijft goed te volgen, het verhaal wordt er wel ‘fantastischer’ van: sommige duveltjes uit doosjes vond ik wel wat overdone.
Wat me bij het lezen van Gebroken engelen ook opviel is de snelheid waarmee de politiemensen verbanden leggen, dingen waarnemen, weten hoe het verleden was, over parate kennis beschikken, kortom, hoe gevat, snel en intelligent ze zijn. Het zal er wel bij horen.
B.A. Paris, Slacht zacht. Vertaling Frans Reusink. Amsterdam: Ambo/Anthos 2025.
Karin Slaughter, Gebroken engelen. Vertaling Ineke Lenting. Amsterdam: HarperCollins Holland 2025.
