Niet uitlezen
Laatst overkwam het me weer: ga ik dit ‘leesavontuur’ 303 pagina’s volhouden? Of nok ik voortijdig af? Als die vraag bij pagina 80 al zwaar begint te wegen, dan weet je het antwoord ook. Dit gaat ‘m niet worden.
Het boek in kwestie is Verlovingstijd van Maarten ’t Hart uit 2009. Opgevist uit een minibieb ergens in ons dorp. Niet het eerste boek dat ik van deze veelschrijver lees, integendeel. Maar met dit boek is het even genoeg. De bekende ironie over het streng protestantse milieu uit de jaren ’50-’60 in de omgeving van Maassluis kennen we inmiddels wel. Het is vooral de meligheid die me tegen gaat staan.
Ik ken iemand die ongeveer eens per maand op haar boekensite een lijst met boektitels publiceert die ze niet heeft uitgelezen. Ze legt dan keurig uit waarom die boeken haar niet konden bekoren. In die orde van grootte komt dat bij mij niet voor.
Niet uitlezen heeft iets dubbelzinnigs. Aan de ene kant is het een daad van een bewuste lezer die zelf bepaalt wat hij wel of niet wil lezen. De lezer is immers de baas. Aan de andere kant knaagt het ook. Is het niet wat gemakkelijk om te zeggen dat de schrijver beter zijn best had moeten doen? Geef je als lezer de schrijver wel de kans om jou voor zich in te nemen? Sluit je bij een vroegtijdig besluit niet uit dat je misschien (toch) iets heel moois gaat missen?
Met dit soort vragen ben je eigenlijk bezig een schuldvraag te beantwoorden. Maar is dat terecht? Ligt de situatie niet veel eenvoudiger? Berust je keuze om nu dat boek te lezen en toch weer weg te leggen niet gewoon op zoiets als ‘het verkeerde moment voor mij voor dit boek?’
Voorlopig hou ik het op dat laatste.
(Dit blog verschijnt gelijktijdig als column in de Voorschotense Krant)
