Nicci French, ik heb een haat-liefde verhouding met dit schrijversduo. En misschien is dat vooral de schuld van de Nederlandse uitgever, Ambo/Anthos die steevast op de omslag laat weten dat ook de nieuwe Nicci French weer een ‘Literaire thriller’ is.
Ja, een ‘thriller’, dat is het zeker en een lekkere om te lezen ook. De auteurs staan inmiddels een boekenkast vol garant voor ontspannende en tegelijk spannende verhalen. En vaak zit de clou is de details, ook nu weer, in Tyler Green komt nooit meer vrij.
Tyler Green heeft er 29 jaar gevangenis op zitten. Geheel ongehavend komt hij daar niet uit. Hij heeft veel tijd gehad om na te denken, om zijn situatie te overzien en om te beslissen wat hij gaat doen als hij vrij komt. Welnu, dat is: het bezoeken van zijn oude vrienden en vriendinnen tijdens een soort reünie die op zijn verzoek door een van hen wordt georganiseerd. Die vrienden en vriendinnen vormden voor het grote drama zich voltrok, een hechte groep van rond de twintig jaar. Ze studeerden, dronken, blowden, vreeën. Wanneer een van hen, Leo, vermoord wordt aangetroffen en het moordwapen zich bevindt bij Tyler, is het voor de jury duidelijk: hij is de dader.
Afijn, die ‘reünie’ komt er dus, hoewel geen van de toenmalige vrienden en vriendinnen daar echt zin in hebben. De meesten hebben elkaar al die lange jaren helemaal niet meer gezien of gesproken.
Het is een bont gezelschap van (op het oog) maatschappelijk zeer of juist helemaal niet geslaagde mensen.
Het feestje vindt plaats bij Beatrice die getrouwd is met een succesvolle minister. Er wordt gegeten en heel veel gedronken. En dan wordt weer een van hen dood aangetroffen. Sloeg Tyler opnieuw toe? Velen denken van wel, zo ook de opgewonden baas van de dienstdoend inspecteur. Die laat zich echter niet van de wijs brengen en weet de aanwezigen tot opvallende onthullingen te verleiden. En zo verlaat aan het eind van het verhaal geen van de dan nog levende aanwezigen zonder kleerscheuren het toneel.
Best een lekker verhaal dus, een boek dat ik graag in de vakantie lees of als tussendoortje.
Zoals gewoonlijk is het weer van een fraaie omvang, 405 e-bookpagina’s.
Dat brengt me dus op dat tweede deel van het trucje van de uitgever: het ‘literair’. Wat mij betreft volstrekt misplaatst want aan dat hele Tyler Green komt nooit meer vrij is niets literairs te ontdekken. De karakters zijn zoals altijd schematisch, het plot is verrassend (en dat mag ook wel in een thriller), maar in de manier van vertellen, in de stijl, is weinig moois te ontdekken. Geen opvallende beeldspraak, geen mooie vergelijkingen, geen verrassende wendingen. Rechttoe rechtaan gaat het, alles zo eenvoudig mogelijk gehouden, met aardig wat details die ook gemist hadden kunnen worden. Een heel verschil met een ander boek dat ik onlangs las, De loods, van Matthijs Deen.
Goed, op naar de volgende vakantie. Er zal dan vast wel weer een nieuwe ‘Nicci French’ op de markt zijn.
Nicci French, Tyler komt nooit meer vrij. Vertaald uit het Engels door Jan de Nijs. Amsterdam: Ambo/Anthos 2025.
