Toen ik eens op Facebook vroeg ‘wat maakt lezen leuk?’ kreeg ik meer dan honderd verschillende redenen. Wegdromen, meeleven, dingen leren, lekker griezelen, ontspannen, noem maar op. Juist die grote verscheidenheid fascineert. Ik voeg er een aan toe die ik onlangs bij mezelf bemerkte: ontdekken.
Je leest een roman en wordt op een spoor gezet. Het overkwam me laatst bij het lezen van ‘Land van echo’s’, een schitterende roman van Mark Stokmans. Een fictief verhaal over een Nederlander die na de Eerste Wereldoorlog in Spanje belandt en daar een bestaan opbouwt in de tijd dat daar een burgeroorlog uitbreekt en Franco aan het bewind komt. Zijn Nederlandse vrouw met wie hij samen Levi opvoedt, keert terug naar Nederland. Levi is muzikaal en heeft aanleg voor componeren. Helaas passen zijn talenten niet in de Spaanse muziekcultuur. Hij heeft meer met de ‘Matthäus Passion’ van Bach en met de ‘Vespers’ van Rachmaninov dan met allerlei Spaanse dansen. Hij volgt dan ook zijn moeder naar Nederland waar meer gevoel en ruimte is voor ‘een eigen stem’. Die ‘Vespers’ van Rachmaninov kende ik niet (tja). Ze zijn prachtig! ‘Dankjewel voor de tip, Mark Stokmans’, denk ik dan.
Ander voorbeeld. In de roman ‘Max, Micha & het Tet-offensief’ ontwikkelt Micha Grey zich tot een beroemd kunstenares. Tijdens het lezen ben ik dingen gaan terugzoeken op internet, zoals een beroemd appartementencomplex waar de hoofdpersonen van het boek een tijd in wonen. Het is inderdaad van alle kanten digitaal te bezichtigen. Maar wat me het meest verbaasde is dat de complete catalogus van een tentoonstelling van het werk van Micha op internet te vinden is.
Tot slot, de roman ‘De kroon met twee pieken’ van Guido van Heulendonk (die ik vorige maand ook al noemde) leidde me terug naar het geweldige gitaarwerk van Fleetwoord Mac oprichter, Peter Green.
(Dit blog verschijnt gelijktijdig als column in de Voorschotense Krant)
