Klassieke kasteelroman in modern jasje
Inderdaad, De erfgenamen van Anna Hope heeft alles van een ouderwetse, klassieke kasteelroman.
Inderdaad, De erfgenamen van Anna Hope heeft alles van een ouderwetse, klassieke kasteelroman. Een groot landgoed in Sussex, Engeland, een schatrijke, zojuist overleden grootvader (Philip), die veel schade heeft berokkend aan zijn vrouw Grace en zijn uit elkaar gegroeide kinderen Francesca, Milo en Isa, een jonge vrouw (Clara) die geen onechte dochter van de overledene blijkt te zijn maar wel met een ingrijpende boodschap bij de begrafenis aanwezig is.
En ja, dan zijn er ook nog een allerlei romantische herinneringen aan andere bewoners van het landgoed en spanningen tussen de verschillende maatschappelijke standen. Kortom, klassieke thema’s die ook nog eens in een klassieke structuur worden opgediend.
De hele roman speelt zich af in vier dagen. Het heeft iets van een klassieke tragedie waarin alle rampen zich voltrekken binnen het tijdsbestek van 24 uur. In deze roman gebeurt er ook opeens heel veel. De begrafenis als katalysator van voor het opkomen van veel ongemak uit het verleden.
De alwetende verteller laat de lezer meegenieten van wat zich in de hoofden van al zijn romanpersonages afspeelt; we wandelen van de een na de ander en weer verder.
Elk personage wordt overweldigd door herinneringen en keuzes die in het verleden gemaakt zij. Of juist nagelaten zijn te maken.
Afijn, het verhaal is gelardeerd met emoties en zeker aan het eind van het boek, zijn die wel heel suikerspinzoet.
Alles draait in feite om de net overleden pater familias, Philip, die zoals gezegd, een nogal heftig leven heeft geleid. Hippie, Don Juan, scharrelaar, schavuit, bedrieger, romanticus – dat alles is in hem verenigd. Hij is dood, de brokstukken blijven achter.
Toch beschouw ik niet hem maar zijn oudste dochter en erfgename van het landgoed, ‘Frannie’, als de spil van het verhaal, het personage. Juist bij haar zullen de klassieke structuur en het moderne jasje elkaar ontmoeten.
Na een moeilijke jeugd, met veel afstand tot haar vader, heeft Frannie zich toch zo’n tien jaar terug met hem kunnen verzoeken rond een gemeenschappelijk ideaal: het inrichten van een ecologisch paradijs, als broed- of kweekplaats voor de maatschappelijke elite om het roer om te gooien en zorgzaam te zijn voor de aarde.
Die ecologische droom wordt tijdens het diner na afloop van de begrafenis, ruw verstoord door de gaste van buiten, Clara, die het gezelschap herinnert aan de pijnlijke herkomst van hun bezit. En daarmee zet ze ook het ecologisch zo mooie perspectief van Frannies project in een ander daglicht. Welk, laat ik aan de lezer om al lezend te ervaren.
In elk geval, het boek is ondanks de klassieke elementen eigentijds, zoals er heel veel eigentijdse ‘dingetjes’ genoemd worden: een vapende Milo, een Engelse variant op Woodstock, een oude hippie die al vijftig jaar in een oude bus woont op dezelfde vaste plek, een ecologisch verantwoorde teraardebestelling, een projectontwikkelaar annex investeerder die groot geld verdient aan modieuze hypes van de elite, en zo nog veel meer.
Ik las het in de vakantie. Daar is dit boek heel geschikt voor. de begrafenis aanwezig is. En ja, dan zijn er ook nog een allerlei romantische herinneringen aan andere bewoners van het landgoed en spanningen tussen de verschillende maatschappelijke standen. Kortom, klassieke thema’s die ook nog eens in een klassieke structuur worden opgediend.
De hele roman speelt zich af in vier dagen. Het heeft iets van een klassieke tragedie waarin alle rampen zich voltrekken binnen het tijdsbestek van 24 uur. In deze roman gebeurt er ook opeens heel veel. De begrafenis als katalysator van voor het opkomen van veel ongemak uit het verleden.
De alwetende verteller laat de lezer meegenieten van wat zich in de hoofden van al zijn romanpersonages afspeelt; we wandelen van de een na de ander en weer verder.
Elk personage wordt overweldigd door herinneringen en keuzes die in het verleden gemaakt zij. Of juist nagelaten zijn te maken.
Afijn, het verhaal is gelardeerd met emoties en zeker aan het eind van het boek, zijn die wel heel suikerspinzoet.
Alles draait in feite om de net overleden pater familias, Philip, die zoals gezegd, een nogal heftig leven heeft geleid. Hippie, Don Juan, scharrelaar, schavuit, bedrieger, romanticus – dat alles is in hem verenigd. Hij is dood, de brokstukken blijven achter.
Toch beschouw ik niet hem maar zijn oudste dochter en erfgename van het landgoed, ‘Frannie’, als de spil van het verhaal, het personage. Juist bij haar zullen de klassieke structuur en het moderne jasje elkaar ontmoeten.
Na een moeilijke jeugd, met veel afstand tot haar vader, heeft Frannie zich toch zo’n tien jaar terug met hem kunnen verzoeken rond een gemeenschappelijk ideaal: het inrichten van een ecologisch paradijs, als broed- of kweekplaats voor de maatschappelijke elite om het roer om te gooien en zorgzaam te zijn voor de aarde.
Die ecologische droom wordt tijdens het diner na afloop van de begrafenis, ruw verstoord door de gaste van buiten, Clara, die het gezelschap herinnert aan de pijnlijke herkomst van hun bezit. En daarmee zet ze ook het ecologisch zo mooie perspectief van Frannies project in een ander daglicht. Welk, laat ik aan de lezer om al lezend te ervaren.
In elk geval, het boek is ondanks de klassieke elementen eigentijds, zoals er heel veel eigentijdse ‘dingetjes’ genoemd worden: een vapende Milo, een Engelse variant op Woodstock, een oude hippie die al vijftig jaar in een oude bus woont op dezelfde vaste plek, een ecologisch verantwoorde teraardebestelling, een projectontwikkelaar annex investeerder die groot geld verdient aan modieuze hypes van de elite, en zo nog veel meer.
Ik las het in de vakantie. Daar is dit boek heel geschikt voor.
Anna Hope, De erfgenamen. Amsterdam: Ambo/Anthos 2025, vertaald door Gerda Baardman. e-book versie: 291 pagina’s.
